fbpx

Ik werd geboren in Antwerpen op 9 februari 1981. Ik was enig kind van een eenvoudig gezin. Mijn moeder deed de personeelsadministratie bij de Stad Antwerpen, mijn vader was wijkagent op het Kiel.
We hadden een goed contact met de buren, kwamen goed overeen met de familie  en hadden heel wat vrienden, zowel mijn ouders als ik.
Mijn moeder had een prominente rol in de plaatstelijke afdeling van de – toen nog SP. En als we niet in het Volkshuis waren, gingen we naar La Roche om te fietsen en wandelen.
Ik had een erg mooie kindertijd.

Een verrekt doktersbezoek.

In mei 1997 reden we met de familie een fietstocht in het Antwerpse. Mijn moeder kon niet volgen. Ze moest regelmatig rusten en hoestte de longen uit haar lijf. Ook  thuis was ze oververmoeid en raakte ze ’s morgens haar bed amper uit. Een bezoek aan de dokter drong zich op.
Wat volgde was een vreselijk verdict: mijn mama had longkanker.
Ze overleed in december van datzelfde jaar.

Het waren bikkelharde tijden en ik had het gevoel dat mijn leven on hold stond. Maar traag en gestaag kropen mijn vader en ik uit de diepe put. Mijn vader ging terug halftijds werken om de zaken op een rijtje te krijgen en ik deed er iets langer over dan voorzien om mijn secundair diploma te halen.
Tegen de tijd dat aan de hogeschool aan de opleiding sociaal werk begon, keken mijn pa en ik terug volle moed naar de toekomst.

Hoe mijn pa mijn beste vriend werd

Mijn pa en ik, wij waren twee handen op een buik. Ik vertelde hem alles. Als ik iets doms had gedaan of net iets heel slims. Ik vertelde het hem allemaal. Hij wist zelfs wanneer ik verliefd was. Mijn pa wist alles, hij oordeelde noch veroordeelde. Mijn pa was vader, moeder en mijn beste vriend, alles ineen. Mijn held.
Op mijn 27 ste verhuisde ik naar Gent. Al mijn Zwijndrechtse vrienden hadden een lief en die in Gent niet. De beste beslissing in mijn hele leven. De jaren voordien was ik nogal onzeker en door naar Gent te verhuizen ebde dat geleidelijk weg. Ik kreeg super goeie vrienden.
Ik zag mijn beste vriend – papa nog heel vaak uiteraard.

Weer een verrekt doktersbezoek

In 2011 kreeg mijn vader last aan de darmen. Hij ging naar de dokter. Onderzoek wees uit dat hij darmkanker had, uitgezaaid naar de lever. Een aantal operaties en chemotherapie leek de ziekte verdwenen, maar ze stak toch steeds opnieuw de kop op. Eigenlijk waren het ellendige jaren waarin mijn pa van chemo naar chemo leefde en zijn lichaam takelde zienderogen af. Maar ondanks de ellendige periode maakten we er toch het beste van. We maakten uitstapjes, gingen op restaurant of dronken een bolleke op een van de vele Antwerpse terrassen. We bleven geloven in een goede afloop, naïef misschien, maar optimisme is de helft van het genezingsproces, altijd.
Na een tijd werd het helaas duidelijk dat genezing er niet meer in zat, het ging meer over het onder controle houden. Daar besliste ik terug te keren naar Antwerpen, Borgerhout meerbepaald. Dichterbij mijn werk en dichterbij mijn beste vriend.
De zaken liepen helaas niet zoals de dokters hoopten te voorspellen. Mijn pa zijn lichaam was op, op van de chemo. Hij stierf april 2015.

Er stroomt optimisme door mijn bloed

Ik moet toegeven dat ik voorbereid was op deze gebeurtenis. Ik heb het ook allemaal heel bewust beleefd. Ik trachtte niet helemaal in mijn verdriet te duiken want ik wou er niet in verdrinken. Dat deed ik heel bewust, ik verwerkte mijn verdriet in fases. Dat maakte het voor mij “makkelijker” want telkens ik aan een nieuw stukje begon, was een vorig helemaal verwerkt. Daardoor bleef ik functioneren en had ik tijd om na te denken over waar ik met mijn leven verder heen wilde. Dat was voor mij heel erg belangrijk. Want ik ben van nature een erg optimistisch iemand. Voor mij is het glas echt altijd halfvol. Ik wou niet uit die balans raken, ik wou ondanks alles positief blijven. Dat is ook de reden waarom ik op het herdenkingskaartje van mijn vader geen boodschap over hem, maar van hem heb laten drukken. De prachtige afscheidsbrief uit “Vele hemels boven de zevende
Een tekst die mensen aanzet om te genieten van het leven, er alles uit te puren wat erin zit. En dat doe ik ook.

Want ondanks het soms verdrietig levensverhaal dat ik te vertellen heb, ben ik best tevreden met mijn leven. De dingen die me overkomen zijn, zijn erg bepalend voor mijn verdere levensloop. Maar ik weiger in een hoekje te huilen. Ik grijp de kansen met beide handen en haal er telkens het beste uit.
Ik heb fantastische vrienden die de laatste jaren alleen nog hechter en intenser zijn geworden. Ik verhuisde opnieuw naar Gent en maakte er mijn nieuwe thuis. Ik zocht en vond een job die me het gevoel geeft dat ik echt invloed heb op het geluk van iemand anders en ik vond mijn weg naar de politiek waar ik dat zo graag op nog grotere schaal wil doen.

Voeden met hoop in plaats van angst

“Het leven is geen ponykamp” zei Bouba vorig jaar in De Mol. En dat is helemaal waar, het leven brengt ons hoogtes en laagtes en dat is verdomd moeilijk soms. Maar vroeg of laat worden we allemaal geconfronteerd met tegenslag. En dan kunnen we maar beter met een positieve kijk in het leven proberen te staan. Niet altijd en voor iedereen even makkelijk. Maar het is als politiek en overheid onze plicht om mensen daarin te ondersteunen door goede zorg en begeleiding, maar ook door mensen gerust te stellen dat er wel een positieve toekomst in het verschiet ligt.

En dat is de reden waarom ik in de politiek ben gestapt en mezelf verkiesbaar stel op plaats vijf van de provincieraadslijst sp.a Gent-Eeklo. Omdat ik mensen wil laten voelen dat we niet hoeven doem te denken, dat er alternatieve voor handen liggen die iedereen het recht geven op positiviteit.

En zoals ik hierboven reeds vermeldde is een positieve kijk op de dingen vaak de helft van het proces, in dit geval: het leven.

Singles tellen mee

Ik wil me op politiek vlak vooral inzetten voor de alleenstaanden in onze maatschappij. Ik ben zelf single en kom ook dagelijks in contact met alleenstaanden. Sommige zijn jong en nog op zoek, anderen hebben al kinderen en scheidden van hun partners. Maar singles zijn ook oudere mensen die hun partner verloren en voortaan alleen door het leven moeten.

Er zijn veel verschillende groepen singles  en we zijn ook steeds met meer. Alleen is onze maatschappij daar niet op ingesteld. Singles betalen nog steeds een stuk meer belastingen dan koppels. Als wij singles alleen op vakantie willen, betalen we standaard een extra supplement voor ons hotel. Maar ook een bezoek aan de supermarkt is een heel gedoe. Ofwel zijn de porties goed voor vier dagen eten of de verpakkingen zijn kleiner, maar in verhouding duurder dan de grotere. Kortom, onze maatschappij heeft dringend een duwtje in de rug nodig. Een zetje. Daar zet ik me graag voor in en daarom maakte ik deze website.

En we gaan er niet flauw over doen: ik hoop op genoeg steun zodat ik mijn stem voor de singles luid kan laten klinken tot in het provinciegebouw!

Michelle Ginée