fbpx

Ik mocht onlangs een nachtje mee in La Roche verblijven met de senioren van het ABVV. De oorzaak? Het feit dat ik zo ongelooflijk plezant ben, maar wellicht toch vooral omdat ik me mentaal en inhoudelijk wil voorbereiden op mijn panelgesprek op het Festival Van De Gelijkheid.
Onder de senioren waren namelijk een aantal vrijgezelle pittige ladies en die waren wel bereid om met mij eens te praten over hoe het is om op oudere leeftijd alleen te zijn.

Rita en Liliane vertelden honderduit over hun vrijgezellenstatus. Al willen ze het zelf zo niet genoemd hebben. De twee dames zijn weduwes en dat is toch net iets anders dan single zijn. Maar al gauw ontdek ik tijdens ons gesprek dat er qua gevoel tussen mij (single lady) en zij weinig verschil ligt. 

Elke single, jong of oud wordt regelmatig geconfronteerd met eenzaamheid.

Het is al vrij snel in ons verhaal dat ik een thema ontwar dat als rode draad doorheen het leven van Rita en Liliane loopt: eenzaamheid. Hoewel het twee super actieve dames zijn, loert die eenzaamheid toch altijd om de hoek. Rita omschrijft het alsvolgt:”Ik ben een hele dag in de weer, ik ben vaak en heel graag onder de mensen. Maar als ik thuis kom, dan zit ik daar alleen”. Liliane beaamt onmiddellijk. “De routine van het opstaan, alleen ontbijten, buiten gaan en ’s avonds opnieuw terugkeren naar een leeg huis, dat weegt voor mij erg”, zegt ze. 

Omdat ze alleen zijn, maar ook best vrijgevochten, hebben ze het ook moeilijk om hulp te vragen aan iemand anders. “We willen niet afhankelijk zijn van iemand anders. Maar soms kan je niet anders en dat vinden we moeilijk” stellen ze.
Als ik vraag wanneer ze alleen kwamen te staan, valt er even een stilte. Maar dan gaan ze dapper verder met hun gesprek. De dames werden weduwe na een slepende ziekte van hun man. Ze hebben jaren voor hun man gezorgd en toen ze weduwe werden, vielen ze in het zogenaamdezwart gat. Liliane ”Mensen vroegen of ik in een zwart gat viel, maar dat was het niet. Het was gewoon immens verdriet en het feit dat ik op zoek moest naar andere bezigheden”.

Bezige bijtjes

Zowel Tineke als Rita zijn zeer actieve senioren. Tineke gaat graag mee met georganiseerde daguitstappen en reizen in diverse verenigingen, Rita is dan meer een zorgend type en zal zich sneller engageren om andere mensen te helpen. Maar ze komen goed overeen en ze hebben wel een aantal gelijklopende kenmerken zoals dat ze graag onder de mensen komen.

Als oud-delegées zijn het niet alleen twee dames met een verhaal, maar ook met een sterke mening. Als ik hen vraag wat de overheid moet doen voor alleenstaande senioren, moet ik dan ook niet heel lang wachten op een aantal concrete zaken. Voor Rita en Liliane is het duidelijk: Door blinde besparingen op verschillende vlakken, maakt ze het senioren heel moeilijk om iets te doen aan hun eenzaamheid.

Het verenigingsleven is de ruggengraat van onze samenleving

“Het is heel moeilijk om als overheid de eenzaamheid van een alleenstaande volledig weg te nemen. Maar de overheid moet wel voorzien in randvoorwaarden die het eenzame gevoel van een single senior kunnen verminderen. Daar speelt het verenigingsleven een enorm grote rol. Het zorgt niet alleen voor nuttige tijdsbesteding, het brengt ook mensen samen. Het verenigingsleven is de kern van de maatschappij. Men moet hierin investeren in plaats van besparen.” Vindt Rita.

In dezelfde zin is ook investeren in openbaar vervoer belangrijk. Rita: ”Met een vlot en betrouwbaar openbaar vervoer komen we gemakkelijker op onze bestemming. Ik ken wel wat ouderen die vaker thuis blijven omdat ze plots niet meer met de auto mogen rijden, maar ook slechte busverbindingen hebben. Dat is toch heel triestig? Vandaar moet de overheid dus investeren in openbaar vervoer.

Iedereen eenzelfde pensioen

Natuurlijk speelt ook het beschikbaar inkomen voor alleenstaande senioren een grote rol. Rita en Liliane klagen vooral aan dat in de pensioenen zo een groot verschil is tussen de inkomens. Als ze hun eigen pensioen vergelijken met dat van mannelijke leeftijdsgenoten, merken ze toch echt een groot verschil terwijl ze zelf voltijds tot hun pensioen hebben gewerkt. “Waarom krijgen wij minder pensioen? Wij hebben toch ook hard gewerkt?” vragen ze zich af. Voor hen is het duidelijk: ”Eigenlijk zou iedereen hetzelfde pensioen moeten krijgen, ongeacht welk werk je hebt gedaan en welke opleiding je hebt gevolgd”

Liliane en Rita poseren graag voor de foto

Waarom swingen de kosten voor zorg soms zo de pan uit?

“En tenslotte als we het over geld hebben, is het toch niet te begrijpen hoe het komt dat er zo een groot verschil zit de kosten die je moet betalen in een stedelijk en een privé-ziekenhuis. Oudere mensen hebben wel wat meer zorgen nodig en met beperkte pensioenen moeten de ziekenhuiskosten toch ook beperkt worden? Dat gevoel hebben we ook bij rusthuizen en serviceflats. De wachtlijsten voor OCMW-rusthuizen en assistentiewoningen zijn ellenlang en die van de privé zijn totaal onbetaalbaar. Mensen op leeftijd durven al bijna niet meer toegeven dat ze hulp nodig hebben uit schrik dat het onbetaalbaar wordt.” 

Afsluiten doen Liliane en Rita met een bittere pil. Zij krijgen het gevoel dat de overheid de senioren en vooral de alleenstaanden volledig negeert. “Alsof we niet bestaan”. En dat kwetst hen. Toch zullen de twee vakbondsvrouwen het hoofd niet snel laten hangen. De strijd is nog niet gestreden.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *