fbpx

Ik ben Willy Seeuws, 87 jaar en ik woon in Drongen. Ik ben helaas sinds een jaar weduwnaar geworden. Door mijn sociale bezigheden heb ik heel wat sociale contacten. Maar ik zie in mijn omgeving leeftijdsgenoten die ook alleen zijn en vereenzamen. Ik vind het een belangrijk thema en wil daarom mijn verhaal doen aan wijsingles.

Om te beginnen vertel ik kort even mijn geschiedenis. Mijn begin van mijn carrière begon ik als grafisch tekenaar in een drukkerij. Daar leerde ik mijn eerste vrouw kennen. We kregen samen twee kinderen. In de jaren vijftig ontstond een zware economische crisis, bedrijven moesten besparen en het eerste waarop zij bespaarden was drukwerk. Ik verloor mijn job. Anderhalf jaar was ik werkloos en het was dan ook in die periode dat ik besefte hoe belangrijk sociale zekerheid voor onze maatschappij is.

Ondertussen was ik in mijn vrije tijd bezig met jeugdwerk. Ik zat bij de Rode Valken van de Socialistische Jeugd, waar we zongen, volksdansten en vaak op stap gingen. Na mijn periode van werkloosheid kreeg ik de kans om als educatief medewerker van de Nationale Rode Valkenbeweging in het oude Volkshuis in Brussel te gaan werken. Dat deed ik tien jaar. Ondertussen werd ik verliefd op mijn tweede vrouw. Zij had twee kinderen en ik ook. We werden een nieuw samengesteld gezin.

Het leek alsof elke tien jaar iets nieuws in mijn leven gebeurde, nieuwe kansen. De tien jaar nadien ging ik nieuwe jeugdleiders vormen en de volgende tien jaar werd ik educatief medewerker voor de volwassenenvorming en daarna specialiseerde ik me volledig in de brede culturele sector.

En toen kwam het moment waarop de toenmalige BSP me als cultuurkenner vroeg om senator te worden. Het was een fantastische tijd. Ik had echt het gevoel dat ik aan de basis lang van heel wat belangrijke wendingen zoals de abortuswet bijvoorbeeld en de erkenning van de Vrijzinnigheid. Dat was de tijd dat politici nog over de partijgrenzen heen voorstellen deden en samenwerkten. Heel anders dan nu dus.
Ik ben twintig jaar senator geweest, maar ik bleef ondertussen ook erg actief in het verenigingsleven. Ook nog toen ik met pensioen ging trouwens.

En dan vijf jaar geleden werd mijn vrouw erg ziek. Ze had zware artrose en ging zienderogen achteruit. Alles deed pijn in haar lichaam. Op de duur kon ze zich met moeite verplaatsen van de woonkamer naar de tuin waar ze zo graag zat. Het was pijnlijk om te zien. Ik bleef meer thuis en ging zelf heel wat huishoudelijke taken op mij nemen. Een jaar geleden overleed ze aan haar ziekte.

Plots zat ik daar alleen in een groot huis met een te grote tuin. En hoewel ik veel vrienden heb, overvalt me vaak toch het gevoel van alleen te zijn. Vooral ’s morgens als ik zit te ontbijten en ik kijk naar een lege stoel. Dat vind ik het moeilijkste moment. De rest van de dag ben ik een bezige bij. Ik ben nog steeds zangleider van een koor. We hebben een ouder publiek, van gemiddeld 65 tot 90 jaar en meer.  In ons koor zitten trouwens ook heel wat alleenstaanden. Ik merk ook bij hen dat onze vereniging voor hen erg belangrijk is. Niet alleen omdat zingen een gelukhormoon vrijmaakt in onze hersenen, maar ook voor het sociaal contact. Ik maak me wel eens zorgen over oudere mensen die alleen zijn. Dat ze zouden beginnen vereenzamen bijvoorbeeld. Daarom vind ik het heel erg belangrijk dat de overheid verenigingen en vzw’s voldoende ondersteuning biedt zodat ze kunnen blijven groeien en mensen uit hun isolement houdt.

Iets anders wat me opvalt is het feit dat grootwarenhuizen nog steeds geen aanbod doen voor alleenstaanden. Ik lees overal dat het aantal alleenstaanden jaarlijks blijft groeien, maar als je in de supermarkt rondloopt, merk je daar weinig van. Kipfilets koop je meestal per twee, aan een bloemkool kan je vier dagen eten en ook broden moet je in de diepvries bewaren wil je geen verspilling hebben.

En tenslotte: Ik besef heel goed dat ik weinig klagen heb. Maar als socialist gaan mijn gedachten toch vaak naar alleenstaanden die moeten rondkomen met heel wat minder. Vooral alleenstaande mama’s en papa’s hebben het moeilijk om het hoofd boven water te houden. Het is geen kwestie of de politiek gaat bekijken hoe ze het belastingstelsel rechtvaardig kunnen maken voor alleenstaanden. Het is een kwestie van: wanneer gaan ze er werk van maken? En wat mij betreft liever vandaag dan morgen.

Categorieën: Getuigenis

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *